Hartritmestoornissen sneller opsporen dankzij elektro-anatomische mapping
Patiënten die een ernstig hartinfarct hebben doorgemaakt, kampen vaak met hartritmestoornissen. De dienst cardiologie van het UZA maakt sinds 2003 gebruik van elektro-anatomische mapping, een gesofisticeerde techniek waarmee de arts de hartritmestoornissen nauwkeuriger kan opsporen en behandelen. ‘Het is als het ware een GPS voor de cardioloog’, zegt prof.dr.Christiaan Vrints, diensthoofd cardiologie in het UZA.
Wat is elektro-anatomische mapping?
Iedereen heeft al wel eens gehoord van een elektrocardiogram (EKG). Dat is een diagnostische techniek die via uitwendige elektrodes op het lichaam de elektrische activiteit van het hart registreert. Elektro-anatomische mapping gaat een stuk verder: met deze techniek wordt een EKG aan de binnenkant van het hart gemaakt. Dat gebeurt met behulp van elektrodes die tot in het hart worden gevoerd en daar op verschillende plaatsen een EKG nemen.
Het toestel genereert een zwak magnetisch veld. Doordat de elektrodes uitgerust zijn met een sensor, kan het zo op elk moment de precieze plaats van de elektrodes detecteren. Aangezien er op verschillende plaatsen een EKG genomen wordt, resulteert dat in een driedimensioneel beeld van de hartkamer of hartvoorkamer. Op die manier krijgt de arts tegelijk elektrische en anatomische informatie: er verschijnt een driedimensioneel beeld van de hartkamer op het computerscherm, en op dat beeld wordt via een kleurcode het EKG geprojecteerd, als het ware een vierde dimensie. Door de bewegende beelden af te spelen kan de arts nauwkeurig zien hoe de elektrische impulsen doorheen het hart geleid worden.
Toepassingen
De techniek is vooral geschikt voor het opsporen en behandelen van hartritmestoornissen. Een vaak voorkomende vorm zijn hartritmestoornissen in de hartkamer als een gevolg van een infarct. Bij nogal wat patiënten ontstaan er afwijkingen in de rand van de infarctzone, waardoor de elektrische impulsen in een kringetje gaan lopen. Andere patiënten lijden dan weer aan hartritmestoornissen in de voorkamer.
‘Met elektro-anatomische mapping krijgen we een goed beeld van de hartholte in kwestie en de elektrische activiteit die er plaatsvindt. Zo kunnen we heel precies in kaart brengen welke geleidingsbanen de kortsluiting veroorzaken. Vervolgens kunnen we, met ondersteuning van dezelfde techniek, een elektrode tot op de problematische plaats brengen en de verstorende geleidingsbanen doorbranden. Met die techniek, lineaire ablatie genoemd, kunnen we een einde maken aan de hartritmestoornissen.
Elektro-anatomische mapping is een cruciaal hulpmiddel bij het uitvoeren van lineaire ablaties.
‘Dankzij die techniek kan de elektrofysioloog, de arts die de behandeling uitvoert, zich laten leiden door een gedetailleerde reconstructie op het computerscherm. Vroeger moest hij een reconstructie in zijn hoofd maken, wat uiteraard veel moeilijker is. Nu krijgt hij de nodige informatie on line en driedimensioneel, ja zelfs vierdimensioneel. Je zou het een GPS voor cardiologen kunnen noemen’, klinkt het opgetogen.
Een alternatieve behandeling voor patiënten met ernstige hartritmestoornissen is het plaatsen van een defibrillator. Dat is een soort van grote pacemaker die bij bedreigende hartritmestoornissen een stroomstoot afgeeft.
‘Die behandeling is wel efficiënt, maar niet echt aangenaam voor de patiënt. Telkens als er een stroomstoot wordt gegeven, voelt dat voor de patiënt aan alsof hij een vuistslag in de borst krijgt. De oorzaak van de hartritmestoornissen wegnemen is een betere optie’, aldus Vrints.