magUZA - zorgmagazine van het universitair ziekenhuis van antwerpen

Julia (69) lijdt al jaren aan ongewild urineverlies
Als we bij Julia aankloppen, is ze net aan het inpakken. Ze heeft tien dagen in het ziekenhuis gelegen voor onderzoek en gaat nu weer naar huis. Voor ons staat een verzorgde en kordate dame die er geen probleem mee heeft om over haar incontinentie te praten. ‘Waarom zou ik, het is toch geen schande?’, klinkt het ferm.
Julia lijdt al een aantal jaren aan ongewild urineverlies. Ze wachtte vrij lang voor ze medische hulp zocht.
‘Het begon met een klein beetje urineverlies. Maar op de duur verloor ik gewoon alles als ik hoestte. Toen ben ik naar de dokter gestapt.’
Medicatie en bekkenbodemtherapie brachten geen verbetering. Ook een operatie, waarbij een bandje werd geplaatst om haar blaas te ondersteunen, draaide verkeerd uit. Doordat er na het plassen urine achterbleef in de blaas, was een corrigerende ingreep nodig. Maar ook die bleek niet voldoende om de incontinentie volledig te verhelpen.
Verder onderzoek in het UZA wees uit dat de oorzaak van Julia’s probleem bij slecht functionerende spieren ligt. Een pacemaker zou een oplossing kunnen bieden.
‘Ik hoop het maar. Want zo’n incontinentieprobleem heeft een grote invloed op je leven. Ik draag voortdurend maandverband en heb ook altijd schoon ondergoed in mijn tas zitten. Rijden we een keer naar zee, dan moet mijn man halverwege stoppen, want zo lang kan ik niet zonder toilet. Van dat speciale incontinentieverband moet ik niet weten. Dat lijken wel luiers, en ik ben toch geen baby? Mijn man heeft een keer zo’n broekje in huis gehaald, maar ik heb het naar z’n hoofd gesmeten.’
Julia is altijd al een actieve dame geweest en daar verandert haar incontinentie niets aan. Ze gaat veel en graag op reis en trekt regelmatig de stad in.
Met familie en vrienden praat ze wel eens over haar probleem.
‘Ik ken veel mensen die aan ongewild urineverlies lijden, maar zij hebben zich allemaal met succes laten behandelen. Ik ben gewoon een pechvogel.’

Ingreep verloste Rita (65) van urine-incontinentie
Rita kreeg een paar jaar geleden last van urine-incontinentie. In het begin was het probleem niet zo groot en behielp ze zich met opvangmateriaal.
‘Maar het werd hoe langer hoe erger. Vooral bij niezen en bepaalde inspanningen had ik er last van. Op de duur kon ik geen trap meer nemen of mijn kleinkinderen optillen zonder dat er ongelukjes gebeurden. Vooral op vakantie vond ik dat erg lastig, want opvangmateriaal of niet, ik wilde mij nadien altijd zo snel mogelijk gaan wassen. Ik heb nog geprobeerd om op eigen houtje versterkende oefeningen te doen, maar dat hielp allemaal niet.’
Afgelopen voorjaar zette Rita de stap naar medische hulp. Haar probleem bleek vrij eenvoudig op te lossen.
‘Ik heb een operatie ondergaan waarbij er een bandje werd geplaatst om mijn blaas te ondersteunen. Kinesitherapie is er niet eens aan te pas gekomen, want mijn bekkenbodem bleek sterk genoeg. Die eerste dagen moesten de wondjes nog wat genezen en was ik er nog niet helemaal vanaf, maar binnen de week was mijn incontinentie volledig verdwenen. Ik draag nu geen incontinentieverband meer en kan opnieuw alles doen. Dat is een grote opluchting. Niet dat ik door mijn incontinentie bepaalde activiteiten vermeed, maar nu hoef ik tenminste niet voortdurend met die schrik in mijn achterhoofd zitten.’