Getuigenis allergiepatiënt
Mevr. Bie Vanseveren vecht dagelijks tegen allergieën
‘Leven is opnieuw leefbaar’
‘Af en toe heb ik eraan gedacht zelf uit het leven te stappen, liever dat dan de onophoudelijke angst dat mijn man en vijf kinderen me op ieder moment konden verliezen. Zeven jaar geleden werd vastgesteld dat ik allergisch ben voor latex. Ik was echter al jaren allergisch en ik denk nog steeds dat me veel leed bespaard zou zijn gebleven, als de diagnose vroeger was gesteld. Als kind had ik al last van eczeem maar dat verdween na verloop van tijd. In ’80 kreeg ik opnieuw eczeem maar dat verdween telkens bij mijn eerste twee zwangerschappen. Toen ik acht maand zwanger was van mijn derde kind, heb ik heel ernstig gereageerd na het eten van een kastanje die, zoals later bleek, een kruisreactie was met mijn overgevoeligheid voor latex. Sinds dat moment lijd ik ook aan astma. Toen ik zeven jaar geleden een avocado at, zwol mijn keel en ben ik ternauwernood aan de dood ontsnapt. Toen kreeg ik te horen dat ik een latexallergie had die onder meer kruist met avocado, kiwi en banaan. Toen wist ik al dat ik een zware melkallergie had maar ik wist niet precies welk voedsel ik allemaal moest vermijden om niet allergisch te reageren. Angst en wanhoop tekenden mijn dagen, vooral omdat de artsen in het AZ van Jette mij niet konden helpen. Ik kreeg een adrenalinespuit die ik dag en nacht bij me moest hebben en bij elke opstoot moest ik naar spoed.
Ik bleef zoeken naar iemand die me kon helpen en via via kwam ik uiteindelijk terecht in het UZA bij prof. Stevens. Ik kreeg een dieet zonder bewaarmiddelen, kleurstoffen, melk, soja en alles wat kruist met latex maar dat werkte nog niet. Toen ben ik gestart met een nuldieet van kip, prei en rijst dat stap voor stap werd uitgebreid als er geen reactie kwam. Aansluitend onderging ik ook provocatietesten met onder meer vis en aardappel maar dat bleek niet goed voor me. Nu weet ik wat ik wel en niet kan eten en is de grootste angst voor een fatale reactie weg. Eten is nu wel meer een noodzaak dan een plezier. Ik neem overal m’n eigen eten mee, op restaurant of op vakantie, en dat vergt heel wat extra inspanning. Ik werk fulltime en kook dagelijks voor mijn gezin maar voor mezelf maak ik soms enkele dagen hetzelfde klaar. Mijn dieet bestaat uit appelsienen, druiven en frambozen als fruit, en bloemkool, sla, witloof, prei en champignons als groenten. Ik kan ook linzen eten, pasta zonder ei of yam, een Afrikaanse aardappel. Voor de bereiding van eten gebruik ik olijfolie en zonnebloemolie, en als specerijen zout thijm, dragon en een klein beetje look. Behalve varkensvlees kan ik alle soorten vlees eten maar ik vertrouw slechts op twee beenhouwers waarvan ik weet dat ze geen latexhandschoenen gebruiken. Ik mis vooral de kaas en yoghurt die ik vroeger wel kon eten.
Mijn allergie is zo complex dat de artsen mij niet veel hoop op volledige beterschap geven. Je lichaam onthoudt elke reactie en nieuwe allergieën zijn niet uitgesloten. Daarom onderzoekt men in het UZA alles tot op het bot en dat geeft me vertrouwen. Het team in het UZA neemt me au sérieux en ik voel me geen nummer. Als er iets voorvalt, kan ik de artsen persoonlijk spreken en de volgende dag al langskomen. Ik werd ook uitgenodigd om voor studenten te spreken over de psychosociale aspecten van leven met allergieën. Dat bewijst dat ze niet alleen met het medische aspect bezig zijn maar ook begaan zijn met het algemeen welzijn van de patiënt.’
DOSSIER
